Październik

7 października, godzina 21:00
KTO Z KIM JEDZIE
Wielki finał
kto-z-foty
SAMOTATA
STEFFAN KORNACKI DOMINIK SMUŻNY TO MASZ CEBO
SAMOTATA POWIĘKSZONE: DOŁĄCZYŁ STEFFANO Don CORLEONE
k


10 października, godzina 21:00
CZARNE CHMURKI
TO MASZ Cebo Steffano Kornacki DomineS.


13 października, godzina 21:00
KOLEJ
zespół Z^2
Krzysztof Tomaszewski „Zambari” i Marek Zygmunt
kolej foty
Zespół Z^2
Wykonawcą kompozycji jest działający od jesieni 2003 roku zespół Z^2 („Zet kwadrat”). W jego skład wchodzą Krzysztof Tomaszewski „Zambari” i Marek Zygmunt. Są to artyści multimedialni działający na pograniczu sztuk wizualnych i muzycznych. Poza Z^2 zajmują się również tworzeniem video, filmów, performance, wizualizacji, instalacji etc. Wykonując własne improwizowane kompozycje elektroniczne występują w ośrodkach sztuki jak i na scenach klubowych.
Dotychczasowe dokonania Z^2 nawiązują do muzyki „ambient” z elementami elektronicznego eksperymentu. Przestrzeń muzyczną budują na bazie samplerów oraz używając komputery sterowane urządzeniami midi. Improwizowana muzyka Zet Kwadrat to połączenie dźwięków odzwierciedlających cywilizacyjną audiosferę ze śpiewami, frazami zdań, przydźwiękami i szumami. Inicjowana przez nich podczas gry dyskusja, czy wręcz subtelna licytacja, owocuje intrygującą przestrzenią opowiadającą określone historie. Kładą szczególny nacisk na wspólne tworzenie muzyki jako ćwiczenie w którym ważny jest zewnętrzny i wewnętrzny proces poznania, pracy i rozwoju, poprzez obcowanie z określonym środowiskiem. W tym przypadku jest to za każdym razem określana przez nich audiosfera.
http://www.marekzygmunt.art.pl/muz/kolej.htm
Do tej pory projekt KOLEJ został pokazany w:
Klub Twórców Plama Gdańsk, Rialto Sant'Ambogio Rzym, CSW Łaźnia Gdańsk, Klub Mózg Bydgoszcz, CSW Zamek Ujazdowski Warszawa, Jarmark Stołowogórski Radków, Dworzec SKM Gdynia Główna, Festiwal Audio Art Kraków, Klub Muzyczny Jazzga Łódź


20 października
MISIETUPODOBA przedstawia:
TU-144 w eNeRDe
misietupodoba
Czyli: Wypełnienie przestrzeni galerii dla oraz klubu eNeRDe malarstwem, rysunkami, pokazami performance, muzyką na żywo i nie na żywo, instalacjami, fotografią… Udział wezmą między innymi: Paweł Zimmermann, Krzysztof Kobiałka, Irek Popek, Ewa Bone, Ania Kalwaitys, Konrad Juściński, Ewa Kozubal, Ola Nadulska, Sławomir Stobiński, Janusz Byczyński, Michał Olszynka, Piotr Rosenkiewicz, Michał Karcz, Centrala Rybna…
Nieformalna grupa artystyczna MISIETUPODOBA powstała w Poznaniu w 2001 r. Zajmuje się organizowaniem niekonwencjonalnych wystaw, imprez , akcji na mieście. W skład grupy wchodzą plastycy i muzycy głównie z Poznania, ale w tym wypadku również z Pomorza. Celem wystawy jest pokazanie młodej polskiej twórczości, która próbuje odpowiedzieć na pytania jakie stawia rzeczywistość, skonfrontować swoje idee z odczuciami odbiorców. MISIETUPODOBA ma zabawić, poruszyć, zdziwić, a przede wszystkim zainteresować poprzez nieograniczaoną gamę działań artystycznych. Każdy z oglądających znajdzie coś dla siebie. Grupa artystyczna zaprezentuje się nie tylko od strony plastycznej /happening, malarstwo, rzeźba/, ale również muzycznej. Sztukę będzie można dotykać, słuchać, czuć…
Sztuka współczesna reprezentowana przez młodych twórców jest w stanie ująć i poruszyć najbardziej fundamentalne jakości egzystencjalne takie jak: entuzjazm, wyobraźnia, witalność, energetyczność i intensywność doświadczenia.
m


**25 października, godzina 19:00
IMHIBITION –

imh

PROMOCJA KSIĄŻKI
POD REDAKCJĄ: ROMANA DZIADKIEWICZA, EWY MAŁGORZATY TATAR**
To, co niewidzialne (a więc i niepoznawalne) wprowadza zakłócenie mojego poznawania, albowiem nie wszystko jest do zobaczenia, nie wszystko wystawia się na cudze spojrzenie. Istnieje coś, czego istnienie nie jest uzależnione od naszego wzroku i może, ale wcale nie musi być zobaczone. Esse non est percipi: moje patrzenie nie jest konieczne do zaistnienia czegoś i odwrotnie: z tego, że czegoś nie widzę, nie wynika, ze to coś nie istnieje. Świat rozpada się tedy na dwie nieprzystawalne części. To, co widzialne i poznawalne oraz to, co niewidzialne i niepoznawalne. [Michał Paweł Markowski]
Imhibition to książka podsumowująca ponad roczne studium na temat tego, co, mimo, że niewidzialne, oddziałuje dyskretnie i uzupełnia lokalne tożsamości kulturowe. Realizowany, przy współudziale kilkunastu artystów i teoretyków, przez Romana Dziadkiewicza w Muzeum Narodowym w Krakowie projekt, sprowokowany był i rozwijany w cieniu otwartej w 2005 roku Galerii Sztuki XX wieku. Będąc rodzajem (psycho)analizy tej instytucji i tworzonych przez nią reprezentacji odnoszących się do lokalnych tradycji i perspektyw, skupiał się na wątkach zastanych w tym największym muzeum w Polsce. Siła milczenia sztuki ukrytej w magazynach, zestawionej z pracami odnalezionymi poza instytucją, wydobyła nieoczekiwane (wstydliwe) znaczenia. Imhibition wkracza w sfery intymne, prywatne, ale też w to, co ukrywamy między sobą w pejzażu społecznym i kulturowym.
Tytułowy termin to neologizm będący antonimem słowa exhibition (wystawa, ekshibicja). Projekt i książka nie mają na celu wiwisekcji tego, co ukryte, ale dyskretne podglądanie niepokojąco obecnych, a niewidocznych aspektów współczesnego życia społeczno-kulturowego.
W książce znajdują się eseje i dialogi: Michała Pawła Markowskiego, Katarzyny Bojarskiej, Romana Dziadkiewicza i Anety Szyłak, Elżbiety Janickiej, Agnieszki Kurant, Dominka Kuryłka i Ewy Małgorzaty Tatar, Joanny Zięby, oraz dokumentacje prac następujących artystów: Krzysztofa Bednarskiego, Drugiej Grupy, Romana Dziadkiewicza, Anety Grzeszykowskiej, Elżbiety Janickiej, Łukasz Korolkiewicza, Agnieszki Kurant, Jarosława Modzelewskiego, Jerzego Rosołowicza, Jadwigi Sawickiej, Self Managing School – Of Becoming Invisible, Jana Świdzińskiego, Zorki Wollny, a także dzieła życia – Dzienników Janiny Turek.
autorzy

rom

Roman Dziadkiewicz (1972), studiował na Akademii Pedagogicznej w Opolu oraz Wydziale Malarstwa ASP w Krakowie w pracowni prof. Stanisława Rodzińskiego, gdzie otrzymał dyplom w 1997 roku. Artysta, aktywista, poeta, performer, okazjonalnie także kurator. Jest autorem około 60 tekstów krytycznych i teoretycznych, które były publikowane w czasopismach w Polsce, Niemczech, Kanadzie i Czechach. Jego wiersze (Ziemia, Ciastko(Korek), Dzbanki) znalazły się w Antologii Nowej Poezji Polskiej 1999-2000 (red. M. Czyżowski, R. Honet, Wydawnictwo Zielona Sowa, Kraków 2000). Dziadkiewicz jest inicjatorem i współzałożycielem Stowarzyszenia Artystycznego Ośrodek Zdrowia SAOZ oraz fundacji 36,6. Realizuje projekty, akcje artystyczne oraz warsztaty. Pracuje zarówno w sferze prywatnej, jak i publicznej. Nieustannie poddaje krytycznej analizie swoje własne działania, nawet w trakcie realizacji poszczególnych projektów. Jego sztuka to nieustanny proces - eksperyment, w którym jest on jednocześnie badaczem i obiektem. Wymykając się nieustannie z raz wypracowanych schematów funkcjonowania, sprawdza, różne sposoby istnienia artysty w strukturze opresyjnej kultury. Zwraca uwagę na konsekwencje idei dezintegracji dzieła sztuki w kontekście zagadnień politycznych, społecznych i ekonomicznych. Testuje obszary pomiędzy działaniem artystycznym, a innymi dziedzinami życia. Interesuje go dychotomia rzeczywistość - fikcja w szeroko pojętym procesie kreacji. Mieszka i pracuje w Krakowie.

ewa

Ewa Małgorzata Tatar (1981) krytyczka i historyczka sztuki, kuratorka. Studiowała judaistykę i historię sztuki. Pracę magisterską poświęciła stykom prywatne/publiczne w sztuce Ewy Partum, polskiej artystki konceptualnej i feministycznej, aktualnie w Instytucie Historii Sztuki UJ pisze doktorat dotyczący działań polskich konceptualistek. Redaktorka działu sztuka w "Ha!arcie" i dotyczącym kultury wizualnej "Panoptikum". Redaktorka działu sztuka w "Tekstyliach Bis". Autorka kilkudziesięciu tekstów publikowanych na łamach polskich i zagranicznych czasopism, m.in. "Ha!artu", "Fortu Sztuki", "Czasu Kultury", "Formatu", "Kwartalnika Rzeźby Orońsko", "Obiegu", teksty.bunkier.pl oraz w katalogach wystaw. Pracuje w duecie kuratorskim z Dominikiem Kuryłkiem (od 2003 roku), z którym wspólnie stworzyli m.in. "Przewodnik" (Muzeum Narodowe Kraków, 2005-7); "Wiedźmę Ple Ple" (Galeria Dla…, Toruń; Galeria Klimy Bocheńskiej, Warszawa 2006); "Sacer" (Otwarta Pracownia, Kraków 2006); "Ładnie? o ładnym…" (Młyn nr 2 Ziarno, Kraków 2004), wystawę Grzegorza Sztwiertni "Teatr i film" (Fabryka Schindlera, Kraków 2004) - dwie ostatnie w ramach współzakładanej Sekcji Sztuki Współczesnej. Interesuje ją sztuka współczesna, przepisywanie historii sztuki, krytyka feministyczna, kuratorowanie jako metoda historii sztuki i praca z kontekstem. Mieszka w Krakowie.


30 października, godzina 20:00
ŻYCIE JEST GDZIE INDZIEJ
Dorota Chilińska, Andrzej Wasilewski

z

Za każdą fasadą staroci tego miasta, tej staroci, którą dziedziczymy, która jest naszą chlubą i sposobem na kasę jest jakieś podwórko pełne niespodzianek, które bywa odbiciem tego „dobrego” świata. Te podwórka drażnią szczególnie prawdziwych mieszczan, którzy zamieszkują lepsze dzielnice, a ich parkingi i ogrody graniczą z prawdziwym slamsem i nie ma sposobu żeby to wykorzenić, dlatego powstają zasłony, przegrody, płoty i przepierzenia.
Te zasłony powstają zawsze z obu stron, żeby podkreślić wzajemną suwerenność. W istocie jest to miejska symbioza, ponieważ każdy z tych przegrodzonych murem światów przegląda się w drugim i porównuje, śledzi, podgląda i kontroluje to co się dzieje za ścianą.
Towarzyszy temu tęsknota za lepszym światem (czasem ten wybudowany mur ma to przesłaniać, to do czego nie sposób dosięgnać) i ogromny sentyment do tego co znane, sielskie, oswojone i bezpiecznie odgrodzone od reszty świata. Jednocześnie przez szpary w deskach sączy się marzenie za morzami południowymi i lepszym, zawsze oddalonym innym życiem… tak bardzo pragnęłoby się być kimś innym i gdzie indziej…

W małym, prusackim, prowincjonalnym mieście wykształciło się coś, co my nazywamy "kulturą szałerków*". To dobre nasze zaplecze, czasem strach postawić tam noge, ale zawsze ciekawe, intrygujące, straszne. Stamtąd, z ukrycia, łatwiej (i bez wstydu) podejrzeć swoje marzenia.

*szałerek (szajerek)- to interesujące lokalne słowo, które dobrze oddaje klimat Chełmionki (przedmieścia Chełmińskiego) – kiedyś kwinresencji życia podmiejskiego, oddalonego od centrum, sennego, II kategori (jak u B. Schulza)

życie jest gdzie indziej foty
recenzja
http://teksty.bunkier.art.pl/?id=34


2007

Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-Share Alike 2.5 License.